Genel kavramları gerçek saymayıp birer addan ibaret bulan öğreti . . . XI . yüzyılın sonunda Compiegne papazı Roscelin"in ileri sürdüğü adcılık öğretisine göre genel kavramlar , birtakım seslerden başka bir şey değildirler . Bunlar , insanların düşünce biçimlerine yakıştırdıkları birer addır ve hiç bir gerçeklikleri yoktur . Gerçek olan bireysel olandır . . . Roscelin"in bu öğretisi kiliseyi temelinden sarsan bir düşünceydi . Çünkü dinler tümeller üstüne kurulmuştu , başta Tanrı olmak üzere bütün dinsel kavramlar soyut ve tümeldi . Genel kavramların gerçek sayılmaması dinin de gerçek sayılamayacağı sonucunu zorunlu kılıyordu . Bu yüzden , hemen bütün ortaçağ adcılıkla gerçekçilik"in kavgalarıyla yüklüdür . Genel kavramların gerçek olduğunu sananlar gerçekçilik adı altında toplanmışlar ve Roscelin'in bu savına karşı çıkmışlardır . Ortaçağ skolastiğinin ters terminolojisi adları savunanları gerçekçi , asıl gerçeği savunanları ise adcı saymaktadır . Ortaçağın aydın düşünürü Abaelardus , kilisenin büyük tepkisini doğuran adcılığı gerçekçilikle uzlaştırabilmek için , açık anlamında adcılıktan yana olan kavramcılık ( konseptüalizm ) öğretisini ileriye sürmüştür . . . Antik çağ Yunan düşüncesinde de Stoacılar ve Epikurosçular adcıydılar . Kinik düşünür Antisthenes , Platon"un gerçek saydığı ideler için , "Atı pek iyi görüyorum ama atlılığı göremiyorum" demişti . Öğreti , XIV . yüzyıl Hıristiyan skolastik Aristotelesçilerince ( adcı gezimcilik ) yeniden ve daha güçlü olarak canlandırılmış , dinle dünya işlerini ayıracak biçimde yorumlanmıştır . XVIII . yüzyıl duyumcuları da ( sansüalizm ) adcıdırlar . Duyumcu Condillac , "Tümeller addan başka bir şey ol salardı tümel olamazlardı" demektedir .